امروز چهار شنبه ۳ بهمن ۱۳۹۷

گروه نیازمندی ها

گفت و گو با جاوید مقامی , داور جشنواره و عضو آکادمی ملی هواپیمایی مدل

تاریخ : 1394/05/31
گفت و گو با جاوید مقامی , داور جشنواره و عضو آکادمی ملی هواپیمایی مدل

 صنعت اسباب بازی,فرصتی اقتصادی برای ایران است. 

داور بخش مسابقه ی اولین جشنواره و نمایشگاه ملی اسباب بازی,که در کانون هم کلاس های هوا فضا برگزار می کند,درهمین رشته ی هوافضا تحصیل کرده است که به صورت خاص در صنعت اسباب بازی فعالیت می کند.چند دوره داور مسابقات اسباب بازی دانشگاه شریف بوده ,و مدتی هم داور مسابقات هوافضای این دانشگاه.با این عضو آکادمی ملی هواپیمایی مدل ایران در حاشیه ی جشنواره درباره ی وضعیت طراحی,تولید و بازار عرضه ی اسباب بازی در خاور میانه گفت وگویی داشته ایم که می خوانید.

  ابتدا با توجه به حضور شما در جشنواره ,بفرمایید وضعیت اسباب بازی هایی که در اولین جشنواره ی ملی حضور دارند,چه طور است؟

با توجه به اینکه امسال اولین دوره ی جشنواره است,به نظرم  آن طور که باید قوی نیست. ولی با این حال تمام مستندات و موارد لازم را دارد.من مطمئن ام که دومین دور مسابقات کاملا متفاوت خواهد بود چون دست اندر کاران جشنواره,همه در صنعت اسباب بازی و بازی ید طولانی دارند.امسال اصلا این که مسابقات چه طور برگزار شود,یکی از دغدغه ها بود. تا الان به نتایج خوبی رسیده ایم ,تصمیمات خوبی گرفته شده ,مطمئنا سال بعد مسابقه ی کلانی خواهیم داشت,با شرکت کننده های زیاد,و فکر میکنم شکل و شمایلی متفاوت.

با توجه به تخصص شما ,طراحی و تولید اسباب بازی در ایران چه قدر به استانداردها ی جهانی نزدیک است؟

متاسفانه طراحی ما خیلی ضعیف است,به جهت این که ما در صنعت اسباب بازی جهان جایگاهی نداریم.صنعت اسباب بازی در دنیا سالانه 88 میلیارد دلار مبادله ی مالی دارد.کشور هایی مثل امریکا و انگلستان به ازای هر نفر چهارصد دلار هزینه می کنند در صورتی که متاسفانه  در کشو رما این امار چیزی حدود یک دلار است.این جایگاه ویژه ی اسباب بازی را برای آن ها نشان می دهد,وقتی چیزی جایگاه ویژه ای دارد,توجه ویژه ای هم به آن می شود. کشور هایی مثل آمریکا,هلند,و آلمان که برند های مطرحی در دنیای اسباب بازی دارند,آن برند ها را در کشورشان نگه داشته اند.این درحالی است که تولید اکثر محصولات را به خاطر قیمت پایین به چین منتقل می کنند.آن ها این صنعت را آن قدر استراتژیک می دانند که برند های اسباب بازی را برای خودشان نگه داشته اند.مردم شان به آن برند دل بستگی پیدا کردند و این خودش پتانسیل بالایی است. ما چنین چیزی نداریم,اصلا کاری با شاخص بودن برند ها ندارم,خیلی از مردم برند های اسباب بازی ایرانی را اصلا نمی شناسند.متاسفانه کار کپی زیاد داریم,مثلا الان تعداد زیادی از شرکت ها «اوتللو» را تولید کرده و می کنند.

تمام محصولات بعضی از شرکت های موفق داخلی ,کپی محصولات خارجی است, و حتی این امر دلیل موفقیت آن ها است. ما داریم بدون رعایت قوانین بین المللی  این کار را انجام می دهیم.باید برویم به سمتی که برند های خودمان را داشته باشیم,طراحی ایرانی داشته باشیم,و حتی از چیز هایی که قبلا بوده استفاده کنیم.بعضی از کشور ها بازی هایی را از ما الهام گرفته اند و کار می کنند ,ولی شاید خود ما اهمیت نمی دهیم.اتفاقات جدید ی هم افتاده البته,مثلا من نسخه هایی از هفت سنگ و بادبادک حصیری را دیده ام. این ها شروع خوبی است,ولی این تیراژها ,پنج هزار تا و ده هزارتا,واقعا تولید نیست.امسال از نظر تولید افراد قابل توجهی در نمایشگاه شرکت کرده اند.قالب سازی بعضی از نمونه ها خیلی حرفه ای بود,کارشان تمیز بود,تیراژهای خوبی می زدند ولی معرفی بدی داشتند.یکی دومحصول بسیار خوب دیدم که متاسفانه بسته بندی شان خیلی بد بود.شاید با تعویض بسته بندی فروش چنین کالایی چندبرابر شود.نیاز است گروه جشنواره بعد از مسابقه حمایت هایش را ادامه دهد.

  این حمایت در چه شکلی باید باشد؟محتوایی؟

  من فکر میکنم لازم است دفتر ویژه ای برای خدمات مشاوره در زمینه ی تبلیغات ,طراحی و بسته بندی شکل بگیرد تا از طریق آن ارتباط پویایی بین تمام بخش های دخیل در طراحی و تولید اسباب بازی شکل بگیرد.اگر می خواهیم واقعا وارد صنعت اسباب بازی به عنوان کاری پردرآمد شویم باید بیشتر تلاش کنیم. در خاور میانه با تمام مشکلات موجود سالیانه  5/1 میلیارد دلار خرج اسباب بازی می شود,ولی سهم صادراتی بیشتر از 25 میلیون دلار نیست.این رقم بزرگی نیست ,می توانیم با مقدار کمی کار پیشرو سیاست های بهتر سهم قابل توجهی از این بازار بگیریم .قطعا رقبای بسیار بزرگی مثل چینی ها ,اروپایی ها و آمریکایی ها داریم ولی اینطور نیست که تنوانیم کاری انجام بدهیم.ما از نظر ویژگی های اجتماعی مشترکاتی با کشور های دوروبر داریم. می دانیم در همین خاور میانه کشور های مسلمان چگونه فکر می کنند,مردم شان به چه چیز هایی اهمیتمی دهند,توانایی هایشان را می دانیم,و می توانیم به عنوان پایه ای که حداقل خاورمیانه را تا حدودی تامین می کند در این کار برای خودمان برندی شویم.

در این زمینه میشود اسباب بازی های بومی را هم مد نظر داشت . فکر میکنید چه طور می شود اسباب بازی های بومی را دوباره احیا کرد؟

باید درآن تغییراتی اتفاق بیفتد و بر اساس نیاز های روز باز طراحی شوند. من یادم است وقتی پنج شش سالم بود خیلی راحت توی کوچه با رینگ دوچرخه و یک تیکه چوب بازی می کردیم,ولی الان بچه ها حداقل یک گوشی یا کنسول بازی نیاز دارند.یا زمانی چند تکه سنگ مرمر یا موزاییک شکسته روی هم می گذاشتیم و هفت سنگ بازی می کردیم , الان هیچ پدر و مادری به بچه اش اجازه نمی دهد به این جور سنگ ها دست بزند!چون از نظرش آلودگی دارد و خطرناک است.یک سری بازی های جالب سنتی هم هستند که خطرات ویژه ای دارند,مثل الک دولک.پس قطعا باید در طراحی بازی ها و اسباب بازی های قدیمی بازنگری کنیم. البته ما یک بازی داریم و یک اسباب بازی ,این دو تا با هم خیلی فرق می کند. من فکر می کنم یکی از دلایلی که باعث می شود بازی به وجود بیاید نبود امکانات ویژه است. ولی اسباب بازی اسمش روی خودش است,اسبابی طراحی شده برای یک بازی خاص .این اتفاق خیلی کم افتاده و برای آن باید وارد صنعت اسباب بازی شویم.

  چه طور باید از طراحی  و تولید داخلی حمایت کرد تا از تولیدات کارگاهی به صنعت اسباب بازی برسیم؟

 اتفاقاتی نظیر جشنواره ی اسباب بازی خیلی مهم است. به نظرم به مجموعه ای مثل همین مجموعه ی نمایشگاه نیاز داریم,که به طراحان و تولید کننده ها مشاوره ی حرفه ای بدهند. بگویند چه را طراحی کنند,کجاها کمبود است و لازم است اول به آن ها برسیم . چرا وقتی این همه کتاب های کمک آموزشی داریم  باید به یک نفر مشاوره بدهیم  چه کتاب کمک آموزشی ای بزند؟این هم اگر اتفاق بیفتد بد نیست ولی در مقابلش تعداد زیادی زمینه ی کاری نیازمند توجه در صنعت اسباب بازی داریم. می توانیم  به این  ها مشاوره ی حرفه ای بدهیم که چه چیزی طراحی کنند و در چه زمینه ای طراحی کنند.

مثال بزنید؟

مثلا ما در زمینه ی بیماران خاص یا معلولیت های مختلف به اسباب بازی هایی نیاز داریم که این افراد استفاده کنند. می توانیم نیاز سنجی کنیم . حتی به اجبار ,باید ببینیم چه بیماری هایی مهم تر است؟ آیا الان باید برای بچه های سرطانی که چند ماه در تخت می خوابند اسباب بازی بسازیم یا برای بیماران اوتیسمی ,و هر کدام از این ها باید چه ویژگی هایی داشته باشد؟جایی نظیر کانون که می تواند از طریق سیستم های دولتی و نظارتی آماری را داشته باشد باید اطلاعات را کنار هم بگذارد,بررسی کند,و نتیجه ی آن را به طراحان و تولیدکنندگان منتقل کند.این طور می توانیم کاری کنیم که تولید کننده در حوزه ای کار نکند که قبلا ده مورد از آن در بازار هست.

این مساله,آن نقطه ی مشترکی است که همه باید روی آن تمرکز کنند,یعنی اطلاعاتی را به طراحان و تولید کنندگان برسانند که راه را نشان دهد.بعضی از محصولات این جا بسیار فوق العاده اند ولی بسته بندی بدی دارند.حمایت می تواند این باشد که مرکزی خدمات حرفه ای بسته بندی بدهد یا مراکزی که می شناسد را معرفی کند. همکاران ما در این بخش از جشنواره سال ها در بخش تولید فعالیت کرده اند, قطعا شرکت ها و تولیدکنندگان صنایع بسته بندی را می شناسند.از این طریق جایی که طرح خوب دارد تولید کننده ی مناسبی پیدا می کند و تولید کننده هم کار بسته بندی را به متخصص آن می سپارد.

مشکل این است که این شکل از کار در سیستم های ما تعریف نشده,تولید کننده می خواهد کل سرمایه ی اولیه را تهیه کند, محصول را تولید کند, و تمام سود هم مال خودش باشد.پس کمک های مشورتی و نشان دادن راه یکی از بهترین کارهایی است که کانون می تواند انجام بدهد.

هم برای طراحان ,هم تولید کنندگان و حتی در سیستم فروش.یا مثلا با ایجاد نمایشگاه هایی برای عرضه ی مستقیم اسباب بازی قیمت های ویژه همزمان به تولید کننده و مصرف کننده کمک کرد. یا حمایت هایی هست که با عنوان برند انجام می دهند,مثل این که یک اسباب بازی را به عنوان اسباب بازی برتر انتخاب می کنند که کمکی به بهتر شدن تولید است.

برطرف کردن این مشکلات کار عجیب و غریبی نیست ,کارهای زیادی می شود انجام داد.احتیاج به یک سری برنامه ی منظم داریم که تا به حال این کار انجام نشده است. اگر این برنامه ها با روال ثابت اجرا و کمک های مشورتی لازم داده شود ,قطعا خیلی از مشکلات برطرف خواهد شد,بدون اینکه بخواهیم حتی این ساختار را زیر و رو کنیم.منتها افراد باید در تعامل با هم قرار بگیرند.خیلی از وقت ها تولیدکنندگان ما نمی نشینند با توزیع کنندگان صحبت کنند,طراحان با تولید کننه صحبت نمی کنند.طراح می خواهد محصولش را ارایه کند و پولش را بگیرد,کاری هم ندارد که می فروشد یا نمی فروشد.در صورتی که تولیدکننده می تواند به جای دادن مبلغی به عنوان حق طرح,طراح را در بخشی از فروش سهیم کند.این ارتباط می تواند بین همه ی بخش های مخالف تولید ایجاد شود.

 

 منبع: ویژه نامه اولین جشنواره ملی اسباب بازی  

 

 

 

 

 

 

 


تعداد بازدید:740

نظرات کاربران

شما هم میتوانید در مورد این مطلب نظر دهید.
نظر خود را وارد کنید :
نام و نام خانوادگی : ایمیل :
کد امنیتی روبرو :
 

مطالب مرتبط

راهنمای انتخاب اسباب بازی
این که کودک چگونه و چه نوع بازی ای می کند تا حد زیادی به سن و میزان تکامل او بستگی دارد. بازی ها، با توجه به محتوای آنها و تمایلات و گرایش های کودک که از اوضاع و
ایمنی اسباب بازی- اشتعال پذیری4698
آشنايي با موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران به موجب قانون
اسباب بازي - كيت‏ هاي شيمي و علومي كه با شيمي ارتباط دارند
ايمني اسباب بازي،لوازم كمك آموزشي ـ ويژگيهاي كيت;هاي شيمي و علومي كه با شيمي ارتباط دارند
اسباب بازي هاي شناور در آب و تجهيزات كمك شناوري كودكان‏- مقررات ايمني و روشهاي آزمون
استاندارد اسباب بازيهاي شناور در آب و تجهيزات كمك شناوري كودكان مقررات ايمني و روشهاي آزمون كه توسط كميسيون;هاي مربوط تهيه و تدوين شده و در اولين جلسه كميته ملي استاندارد مكانيك و خودرو مورخ 80/6/26مورد تصويب قرار گرفته است، اينك به استناد ماده يك قانون مواد الحاقي به قانون تاسيس موسسه استاندارد و تحقيقات صنعتي ايران مصوب بهمن ماه; 1371بعنوان استاندارد ملي ايران منتشر مي;شود.
نمایشگاه Tile India در هند
یکی دیگر از نمایشگاههایی که در ژانویه 2013 در هند برگزار میشود Tile India نام دارد. این نمایشگاه نیز از تاریخ 23 الی 25 ژانویه توسط شرکتهای گروه سانیندرا برگزار میشود موقعیت مناسبی را برای فعالان این عرصه فراهم
آموزش و خلاقیت همراه با سرگرمی در LEGO LAND
گروه LEGO یک کمپانی خصوصی است که در شهر BILLUND دانمارک پایه گذاری شده است. این کمپانی به وسیله خانواده Kirk Kristiansen اداره می گردد و در سال 1932 پایه گذاری شده است. گروه لگو در زمینه
 اولین نمایشگاه صنعت اسباب بازی و دستاورد های دومین مسابقه ملی طراحی در دانشگاه شریف
برای اولین بار در سطح کشور دبیرخانه مسابقه ملی طراحی و ساخت اسباب بازی